Drop 3 voicing to sposób układania składników akordu, w którym jeden z głosów z ułożenia ścisłego zostaje przeniesiony o oktawę w dół, co poszerza brzmienie akordu bez dublowania dźwięków. Ogólna zasada technik typu „drop" polega na tym, że zamiast tłoczyć wszystkie składniki blisko siebie, rozrzucamy je w przestrzeni, uzyskując pełniejsze, bardziej orkiestralne brzmienie. Sama nazwa „drop 3" wskazuje na to, który głos w ścisłym układzie podlega temu obniżeniu. Technika ta wywodzi się przede wszystkim z aranżacji big-bandowej, gdzie sekcja blaszana lub stroikowa gra głosy rozdzielone właśnie w ten sposób. Poza big bandem bywa też stosowana przez pianistów w akompaniamencie (comping).
Techniki drop voicing jako rodzina opierają się na wspólnej zasadzie: bierzemy ścisły układ akordu (close voicing), a następnie jeden lub więcej głosów przenosimy o oktawę niżej. Dzięki temu unika się zarówno zbyt ciasnego skupienia dźwięków, jak i dublowania składników, a wynikowy układ brzmi pełniej i bardziej przejrzyście.
Jazzology (Rawlins i Bahha) wymienia następujące warianty tej rodziny technik:
| Technika | Ogólna zasada | |---|---| | Drop 2 | drugi głos od góry przeniesiony o oktawę w dół | | Drop 3 | trzeci głos od góry przeniesiony o oktawę w dół | | Drop 2-3 | drugi i trzeci głos od góry przeniesione o oktawę w dół | | Drop 2-4 | drugi i czwarty głos od góry przeniesione o oktawę w dół |
Warto zaznaczyć, że wyciągi z dostępnych źródeł podają ogólny mechanizm rodziny drop voicings, natomiast nie zawierają szczegółowej zasady opisującej wyłącznie wariant drop 3 z podaniem dokładnie, który głos jest przenoszony. Powyższy opis trzeciego głosu wynika z logiki nazewnictwa serii, a nie z bezpośredniego cytatu.
Według Jazzology techniki drop 3 — podobnie jak pozostałe warianty z tej rodziny — są zazwyczaj postrzegane jako narzędzia aranżacji big-bandowej, choć mogą być również stosowane przez pianistów podczas akompaniowania solistom.
Kontekst aranżacyjny. Źródła (Rawlins, Bahha — Jazzology, rozdział 6) sytuują drop 3 voicing przede wszystkim w tradycji aranżacji big-bandowej. W tej estetyce sekcje instrumentów dęte grają wielogłosowo, a rozłożenie głosów metodą drop pozwala uniknąć kolizji rejestrowych przy jednoczesnym zachowaniu przejrzystości każdego głosu.
Zastosowanie pianistyczne. Choć Jazzology zastrzega, że drop 3 i pokrewne techniki są „usually considered big-band arranging techniques", autorzy dopuszczają ich użycie przez pianistów w roli compu towarzyszącego soliście. W tym kontekście układ drop 3 wypełnia przestrzeń harmoniczną między lewą a prawą ręką bez zagęszczenia rejestru.
Ograniczenia dostępnych źródeł. Notatniki, na których oparto to hasło, nie zawierają: konkretnego przykładu nutowego drop 3 w żadnej tonacji, opisu przypisanej relacji akord-skala dla tego układu, ani analizy prowadzenia głosów (voice leading) charakterystycznego dla drop 3. Aspekty te należałoby uzupełnić z dodatkowej literatury, której wyciągi nie były dostępne — w szczególności z rozdziałów The Jazz Piano Book Levine'a poświęconych voicingom (załadowane fragmenty obejmowały wyłącznie stronę tytułową i rekomendacje, bez treści merytorycznej).
Powiązania rodzinne. Spośród technik wymienionych przez Jazzology najbliższy drop 3 jest drop 2 — ten ostatni jest jednak znacznie szerzej opisany w dostępnej literaturze i częściej omawiany jako punkt wyjścia do nauki całej rodziny układów rozłożonych.
Do odsłuchania
Źródła
- Architecture of Tetrads — Jazzology (Robert Rawlins, Nor Eddine Bahha), rozdział 6, s. 77 i 79: ogólna zasada technik drop voicing jako przenoszenia głosów o oktawę w dół, kontekst big-bandowy i pianistyczny, lista pokrewnych wariantów (drop 2, drop 2-3, drop 2-4).
- Architecture of Tetrads — The Jazz Theory Book oraz The Jazz Piano Book Marka Levine'a: zagadnienie drop 3 voicing nie zostało omówione w załadowanych fragmentach tych źródeł.